Persoonlijke verhalen

Jessy

Ik leerde 't pASSt kennen via RONDOM en de Streekkrant denk ik. Daar stond in dat het Open Huis was. Ik had het gevoel dat er niet veel voor 'ons' was. Toen ik het las, dacht ik van komaan geen schrik hebben. Ga er eens langs nu dat er eens iets voor 'ons' is. Daar heb ik dan UNO gespeeld en uitleg gekregen. Dan een andere keer ben ik naar het 't pASSt café gegaan. Ik werd er zeer vriendelijk ontvangen. Ik hoorde er meteen bij. Ik voelde me op m'n gemak en geapprecieerd. Nu een jaar later merk ik pas echt hoe goed het doet om daar te zijn. Het is een grote vriendengroep waarmee je kan praten en spelletjes spelen. Het is een veilige omgeving waar je jezelf kunt zijn. Een plaats waar je niet hoeft te camoufleren en waar je niet bang moet zijn over hoe je overkomt. Het doet enorm deugd dat er die plaats is. Waar je toch iets socialer en vlotter leert zijn. En dat je geaccepteerd wordt voor wie je bent.

Dorien

't pASSt is meer dan een huis alleen.  De gezellige en mooie inrichting zorgt voor de huiselijke sfeer.  Je bent er meer dan welkom.
Voor elke persoon met autisme is er voldoende aanbod.  Zo kies ikzelf aan welke activiteiten ik deelneem en welke niet.
Als je een tijdje niet geweest bent, kan je gewoon de draad terug oppikken alsof je nooit weggeweest bent.
Een veilige plaats waar je jezelf kan zijn en waarin we iedereen aanvaarden.  Voor mij mijn 2de thuis.

Natalie

Collage

Sinds dat het ‘t PASSt’ een eigen stekje heeft
heb ik al heel wat momenten plezier beleefd

natuurlijk gaat het ook eens wat minder goed
maar dan krijg je snel weer goede moed

want als het thuis of op ‘t werk vierkant de soep in draait
heeft ons Kristel weer een bemoedigend woordje gezaaid

en ook alle anderen dragen hun unieke steentje bij
dat maakt me snel weer vrolijk en blij

de wandelingen met Rasa geven me soms een beetje spanning
wat heeft ze nu allemaal van ‘taakjes’ op de planning

toch valt dit altijd wel in goede aarde
en krijgt mijn creativiteit mede dankzij haar steeds een meerwaarde

je wordt aangemoedigd maar nooit iets verplicht
toch is het altijd het aanstekelijk enthousiasme waar ik voor zwicht

kortom, ik voel me hier als een visje in het water
die het momenteel moet stellen met een creatieve kater

want nu we verplicht zijn in ons kot te blijven
kan ik alleen nog maar gedichtjes schrijven

toch vind ik hierin alle vrijmoedigheid
om te bedanken voor al die passie en gedrevenheid

de warmte en liefde die jullie aan mij (ons) geven
aandacht, bemoediging, op weg naar een auti-vriendelijk leven!

Natalie J©6-4-’20